تبلیغات
hOt
غزل
مرا با سوز جان بگذارو بگذر    اسیر و ناتوان بگذارو بگذر
چو شمعی سوختم از اتش عشق            مرا اتش به جان بگذارو بگذر
دلی چون لاله بی داغ غمت نیست                       بر این دل هم نشان بگذار وبگذر
مرا با یک جهان اندوه جان سوز                                          تو ای نامهربان بگذار وبگذر




مرا عمری به دنبالت کشاندی        سرانجامم به خاکستر نشاندی
ربودی دفتر دل را و افسوس                                        که سطری هم از این دفتر نخواندی
گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت       پس از مرگم سرشکی هم فشاندی
گذشت از من ، ولی اخر نگفتی                                          که بعد از من به امید که ماندی ؟






دوست دارم شمع باشم در دل شب بسوزم     روشنی بخشم میان جمع و خود تنها بسوزم







من زنده بودم اما انگار مرده بودم                 از بس که روزها را با شب شمرده بودم

ده سال دور و تنه ، تنها به جرم اینکه:                 او سر سپرده می خواست من دل  سپرده بودم

ده سال می شد اری در ذره ای بگنجم                   از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در ان هوای دلگیر وقتی غروب می شد                  گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

      وقتی غروب می شد ، وقتی غروب می شد:               کاش ان غروب ها رااز یاد برده بودم